نیمه‌ی قوس؛ وسط پاییز

دست‌خط آمیخته با یاس‌تان دیروز واصل شد. میان پیش‌کاران جنگ افتاده، نوبت بسته‌اند هر نوبه کدام‌شان اوراق شما را به حضور برسانند، از حرص سله‌ی علی‌حده‌ای که در کار است. قبله‌ی عالم از شرف مصاحبت شماست که آبرومند درگاه باری‌است؛ اگر نه که به قید عِده و عُده، سلطان موران بر ما چیره است.

به حسب سجل همایونی اگر باشد، این روز‌ها توفیری با شب شکست تبریز ندارند ولو نیمه‌ی برج قوس باشد؛ اما مرحمت شما، خلال دست‌خط‌های معطرتان، عیدآورند. اسعدالله.

چارخط بیشتر بنویسید. آن‌چه مابین سطور خوانده‌ایم شوری دریاست. هر چه بیشتر مرور کنیم، عطش دیدار زیادت می‌کند؛ آن‌قدر که زیر مراسلات حکومتی هم، نوشته‌ایم «بیا» عوض مهر و خاتم سلطانی.

طلوع ماهِ من

نوشته بودید «این موج آمده سوی ساحل سلطنت، آخر‌الامر غریق دریای بی‌پهناست به اندک مدّی» شما طلوع کنید در این ظلمات بی‌کسی؛ طبیعت ماست که به حکم جاذبه‌تان سربگذاریم. علی‌الظاهر شب چهارده هم باید رسیده‌باشد.

حکایت موجیه

مرقومه‌ی مشرفه‌ی شما دیروز واصل شد؛ هوای لا به لای اوراق و عطر تبریز و دست‌خط شما، نگذاشت به یکی دو بار خواندن، بسنده کنیم؛ از دیروز نزدیک غروب دائم‌الذکر شده‌ایم به نجوای کلمات نامه‌تان.

خاقان جم‌اقتدار این ایام، حال و روزش عین موج از دریا بریده‌است، برده‌ی قضای بی‌پیر و سیلی‌خور روزگار قدار؛ الا آن زمان که با خاطره‌تان تنها می‌شود. دعا کنید پیش از آن‌که احوالمان بشود عاقبت ظلمه‌ی عصر حضرت خاتم، فصل به نیمه بیاید و قبل برف‌گیر شدن عالی‌قاپو، تبریز باشیم.

محض اقرار می‌نویسیم، شرف المکان بالمکین؛ تبریز بهانه‌است.

مرارت دوری

تصدقت؛ بی‌تابی و دلتنگی نکن. فاصله‌ی میان کاغذ‌ها اگر ازدیاد کرده، البته از مشغولیات دولتی و مزاحمت‌های حکومتی است. لکن کلهم ساعات، شما منظور خاطرِ ما هستید. فی‌الواقع خدای تعالی، از فضل و مرحمت‌ش همه چیز به شما داده، سوای حوصله.

قوام ما، به صبر و تحمل شماست و الا تحملِ مرارتِ دوری برای ما هم خارج از طاقت شده‌است. این شب‌هایتان را از دعا به ما خالی نکنید که فی‌الحال، کمیت‌مان لنگ و راهِ دراز باقی‌است. تازیانه‌ی تقدیر هم که شهریار و رعیت نمی‌شناسد، پیچیده به گرده‌مان.

غرض، «حکایت دل بر دل‌دار» بود و استفسار احوال، که انگار تلخی روزگارمان این کاغذ را هم مستثنی نکرد. علی‌الدوام به یاد شمائیم که حلاوتِ خاطره‌تان علت حیات ماست.